I jakbyś się nie wkurwił , jesteśmy tylko ludźmi.

Wyobrażam sobie ,że rozkładam ręce i unoszę się w powietrzu

i wszystko bezsensowne , nabiera dozę sensu.

Odrywam stopy od ziemi , lekko zahaczam krawężnik butem

odlatuję stąd a wraz ze mną wszelki smutek.

Kołyszę się na wietrze , oddaje się jego sile

chyba mam de ja vu , bo o tym ostatnio śniłem.

Chciałem odlecieć stąd i móc nie wrócić więcej,

marzyłem by mieć skrzydła w miejscu gdzie na codzień mam ręce.

Teraz szybciej pulsują płuca i pracuje serce,

i nawet jeśli to sen to obudzić się nie chcę.

Nigdy nie przypuszczałem ,że aż tak mnie to zachwyci

kiedy lecę nad waszymi głowami a wy stoicie jak wryci,

a ja czuję słodycz w ustach a nie smak goryczy

i smieję się głośno podczas gdy co drugi z was krzyczy.

Macham do was ręką , do niektórych środkowym palcem,

bo na to zasługują i tyle to jest dla mnie warte,

znajomość z nimi i ich sztuczny świat,

pełen pseudo zasad ,wielkich słów , świat pozbawiony wad.

Śmieje się szczerze , prawie że z was szydzę,

bo nie zobaczycie tego nigdy co ja teraz widzę.

Łatwo jest odbić się z ziemi i polecieć ponad horyzont,

wsiąść do samolot z bagażem ,pełnym potreflem i wizą.

Uciec zdala od podatków , gdzieś gdzie nie dorwie Cię fiskus

Ale ja nie o tym mówię , chodzi mi o lot w stan umysłu.

Spadam beczką w dół , robię korkociąg wśród retrospekcji,

przesuwam slajdy ,życia fragmenty i używam ich do projekcji

To mój życia film , szybuję pośród niego beztrosko

i dziękuje ,że razem z rodzicami mnie wychowałaś kochana Polsko.

Poznałem dobrze co to absurd i wiem jak sobie z nim radzić,

zrozumiałem ,że media swój bełkot mogą sobie w dupę wsadzić.

I chyba dlatego wiem co w życiu jest białe a co czarne,

i mimo ,że coraz rzadziej wierzę w ludzi a coraz częściej w karmę.

Ale ludzie jak karma , mają to do siebie ,że lubią wracać

a ja szybując teraz staram się  dystans skracać.

Dystans pomiędzy tym co jest a co mi się wydaje,

tak jak na przykład  według mnie Polska już nie jest Niepodległym krajem.

Staram się ich zrozumieć , i chyba coraz częściej rozumiem,

chociaż zbyt często przyznać do tego się nie umiem.

Łatwiej czasami być poza tym wszystkim i zostać indywidualistą,

niż opaść znowu na ziemię i dać się wciągnąć w to wszystko...

i znowu się wkurwić i znowu nisko upaść nisko

i kolejny raz mieć wrażenie ,że coś nie wyszło.

Więc szybuję i cieszę się chwilą ,

z dystansem...jakby tej chwili nigdy nie było.