Flashback

Jedyne przed czym kiedyś czułem strach to były postaci z kreskówek,

dzisiaj boję się ,że nie starczy mi tych kilka stówek,

na które muszę zapierdalać i pompować szybciej krew żyłom,

tylko po to by mieć wrażenie że tych stówek nigdy nie było.

Wciąż sobie powtarzam z następnej wypłaty odłożę,

ale z miesiąca na miesiąc bywało jeszcze gorzej.

Taki tryb życia można było to przewidzieć wcześniej,

i wypełniać w banku konto zamiast wciąż wypełniać bletkę.

Wybijaliśmy wieczorami z chłopakami by się trochę rozerwać,

i tak nas to wciągnęło że nie mogliśmy przerwać.

Nocne wypady na chill i kilka godzin rozmów,

bez konkretnych tematów, o pierdołach po prostu.

Wspominamy stare czasy albo myślimy o przyszłych,

o akcjach które mają być albo tych które nie wyszły.

Tak zabijamy dni , weekendy , tygodnie i miesiące,

poświęcamy się mocno sprawie, jakby były z tego pieniądze.

Nie raz wyszedł przypał , nie raz była beka,

nie raz staliśmy twardo , aby później uciekać.

Czas nas zmienił , dorośliśmy pokończyliśmy szkoły,

ale starą ekipą się zbieramy i mamy na wieczór pomysł.

Tysiące pomysłów czasem niedorzecznych , albo bezsensownych

a czasami tak genialnych ,że powinni postawić nam pomnik.

Pamiętam tamte czasy kiedy wybijaliśmy na boisko,

to nie były zwykłe mecze , to był mecze o wszystko.

O honor , szacunek ,spokojny sen i by z uśmiechem się obudzić,

pamiętam pytania matki: Czy wam to się nigdy nie znudzi?

Szkoła? nie była po to żeby zdobywać wiedzę,

zresztą co ja tłumaczę , powinieneś o tym wiedzieć.

Wieczny przypał już od czasów podstawówki,

telefony do matki i jebane wywiadówki.

Poobijana morda i porozcinane wargi,

tysiące zażaleń od nauczycieli i notoryczne skargi.

Z perspektywy czasu niczego mi nie szkoda , oprócz łez matki,

i szczerze jeszcze raz odwiedził bym tamte ławki.

Wtedy to był banał , teraz wspomnień magia,

jeśli potrafisz czarować i znowu mnie tam zabrać.

Proszę zrób to bym mógł to jeszcze raz przeżyć,

jeszcze raz się z tymi wspomnieniami zderzyć.

I przeżyć je jeszcze lepiej i jeszcze bardziej wbić je w pamięć,

nim przyjdzie mi o nich zapomnieć i pod dywan zamieść.