Projekt Niewiadomość.

Inaczej wszystko wygląda kiedy w przeszłość patrzę stojąc z boku,

bo w końcu mogłem osiągnąć chociaż częściowy  spokój.

Ale mimo to od lat szukam granicy między sensem a jego brakiem,

i sam już nie wiem czy ma sens to ,że spowiadam się na papier.

Otwieram się przed nim chyba bardziej niż przed Bogiem,

i chyba to bezsens , bo on mi nigdy nie odpowie.

Ale wpoi moje słowa , mój pot i tysiące kolorów atramentu,

to dla mnie strefa sacrum , coś jak siedem sakramentów.

Czasem czuję się wyklęty , czasem wzniesiony na piedestał,

chociaż nikogo to by nie zmartwiło gdybym pisać przestał.

I chuj w to , chyba sam się domyślasz przecież,

bo robię to dla siebie , żeby wyzbyć się tego co mnie gniecie,

miażdży , pogrąża i notorycznie zabija od środka

bo tylko ten papier  mnie wysłucha i nie zachowa się jak idiotka.

I nie wyda mnie i wiem ,że dochowa tajemnicy,

zresztą w wielu kwestiach mogę na niego liczyć.

Nie zdradzi mnie , nie okłamie i nie wyjebie mnie na kasę,

czasem przelewam na niego mój śmiech , ale też łzy czasem.

Nie udaje przyjaciela , nie obiecuje niczego,

nie obraża mnie , nie wyzywa i nie nadszarpuje mojego ego.

Nie mąci mi w ambicjach nie wymusza na mnie presji,

nie czuję żadnych zobowiązań , nie ma żadnych pretensji.

Nie prosi jeść i pić, w sumie o nic nie prosi,

i z pokorą i cierpliwością przyswaja tonę moich wypocin.

Pluję na niego gniewem , czasem parskam sarkazmem,

na nim walczę z monotonią , rutyną , marazmem.

I teraz dopiero to doceniam , teraz dopiero to widzę,

chociaż często przy ludziach przyznać się wstydzę,

do moich relacji  partnerskich właśnie z tym papierem,

i coraz częściej się czuję jakbym był outsiderem.

A może już nim jestem? nie wiem ale naprawdę potrzebuję izolacji,

od ludzi , od świata i dlatego siadam przy tym papierze jak do kolacji,

i z pełnym skupieniem ,spokojem i delikatnymi ruchami,

wylewam z siebie to czego nie mogę wylać ustami.

Flashback

Jedyne przed czym kiedyś czułem strach to były postaci z kreskówek,

dzisiaj boję się ,że nie starczy mi tych kilka stówek,

na które muszę zapierdalać i pompować szybciej krew żyłom,

tylko po to by mieć wrażenie że tych stówek nigdy nie było.

Wciąż sobie powtarzam z następnej wypłaty odłożę,

ale z miesiąca na miesiąc bywało jeszcze gorzej.

Taki tryb życia można było to przewidzieć wcześniej,

i wypełniać w banku konto zamiast wciąż wypełniać bletkę.

Wybijaliśmy wieczorami z chłopakami by się trochę rozerwać,

i tak nas to wciągnęło że nie mogliśmy przerwać.

Nocne wypady na chill i kilka godzin rozmów,

bez konkretnych tematów, o pierdołach po prostu.

Wspominamy stare czasy albo myślimy o przyszłych,

o akcjach które mają być albo tych które nie wyszły.

Tak zabijamy dni , weekendy , tygodnie i miesiące,

poświęcamy się mocno sprawie, jakby były z tego pieniądze.

Nie raz wyszedł przypał , nie raz była beka,

nie raz staliśmy twardo , aby później uciekać.

Czas nas zmienił , dorośliśmy pokończyliśmy szkoły,

ale starą ekipą się zbieramy i mamy na wieczór pomysł.

Tysiące pomysłów czasem niedorzecznych , albo bezsensownych

a czasami tak genialnych ,że powinni postawić nam pomnik.

Pamiętam tamte czasy kiedy wybijaliśmy na boisko,

to nie były zwykłe mecze , to był mecze o wszystko.

O honor , szacunek ,spokojny sen i by z uśmiechem się obudzić,

pamiętam pytania matki: Czy wam to się nigdy nie znudzi?

Szkoła? nie była po to żeby zdobywać wiedzę,

zresztą co ja tłumaczę , powinieneś o tym wiedzieć.

Wieczny przypał już od czasów podstawówki,

telefony do matki i jebane wywiadówki.

Poobijana morda i porozcinane wargi,

tysiące zażaleń od nauczycieli i notoryczne skargi.

Z perspektywy czasu niczego mi nie szkoda , oprócz łez matki,

i szczerze jeszcze raz odwiedził bym tamte ławki.

Wtedy to był banał , teraz wspomnień magia,

jeśli potrafisz czarować i znowu mnie tam zabrać.

Proszę zrób to bym mógł to jeszcze raz przeżyć,

jeszcze raz się z tymi wspomnieniami zderzyć.

I przeżyć je jeszcze lepiej i jeszcze bardziej wbić je w pamięć,

nim przyjdzie mi o nich zapomnieć i pod dywan zamieść.